De Duitse hulpkruiser Wolf bewapend met kanonnen, torpedolanceerbuizen en een watervliegtuig type Friedrichshafen FF33, heeft een opdracht op zee van 451 dagen uitgevoerd. Gedurende zijn "wereldreis"  heeft hij 35 handelsschepen en 2 oorlogsschepen geënterd en 467 krijgsgevangenen gemaakt. Het schip was volgeladen met koper, zijde, rubber, zink, tin, kopra, enz. Een welgekomen buit voor de Duitse wapenindustrie. Bij zijn aankomst in de haven van Kiel op 24 februari 1918, werd de schipper en zijn bemanning geestdriftig door de aanwezige menigte toegejuicht. De krijgsgevangenen werden ontscheept, en naar kampen afgevoerd. Na de oorlog, werd het schip aan Frankrijk overgedragen en in 1931 gesloopt.

Na het Vredesverdrag van Brest-Litowsk, behoren Oekraïne, de Baltische staten, Polen tot het Duitse Rijk. De Duitsers verplaatsen Duitssprekende burgers naar de gewezen gebieden van het Tsaristisch Rusland. Hier komen Zwitserse migranten aan in de omgeving van Dvinsk (Letland).

Het vredesverdrag van Brest-Litowsk werd op 3 maart 1918 ondertekend in het fort van Brest-Litowsk. Tijdens deze overeenkomst sloten de Russische Socialistische Federatieve Sovjetrepubliek (de communistisch-Russische staat na de val van de Voorlopige Regering) aan de ene zijde en het Duitse Rijk, Oostenrijk-Hongarije, Bulgarije en het Ottomaanse Rijk (gezamenlijk aangeduid als de Centrale mogendheden) aan de andere zijde vrede na de machtsovername door de bolsjewieken.

Toen de Duitse afgevaardigden inzagen dat de Bolsjewieken niet gehaast waren om vrede te sluiten, beslisten de Duitse legertop de strijd te hervatten tegen de Russen. Nu de tijdelijke wapenstilstand afgelopen was sinds 17 februari 1918, valt het Duitse leger Oekraïne binnen en rukt op naar de Russische hoofdstad Petrograd. De Duitsers willen kost wat kost de Russen dwingen vrede te sluiten om zo de vrije hand te hebben in het Westen, waar zij beslioten hadden een grootscheeps offensief te starten in de Lente 1918 om de Westerse bondgenoten tot vrede te dwingen, vooraleer de Amerikanen 100% operationeel zouden zijn.

De burgerlijke Tsentralna Rada, het volksvertegenwoordigend lichaam van de Oekraïense Volksrepubliek, maakte van de gelegenheid gebruik door op 20 november 1917 de volledige onafhankelijkheid uit te roepen, die vanaf 22 januari 1918 in werking moest treden. Wel benadrukte de Tsentralna Rada dat het binnen de Russische unie wilde blijven.

De Bolsjewieken beschuldigden Oekraïne er echter van steun te bieden aan tegenstanders van Lenin, waarna er in december een burgeroorlog uitbrak tussen Oekraïne en de Bolsjewieken. Oekraïne zocht hierbij steun van Duitsland, dat op 3 maart 1918 de vrede van Brest-Litowsk afdwong. Hiermee stopte de Russische deelname aan de Eerste Wereldoorlog en werd Oekraïne een satellietstaat van Duitsland. Wel werd het vanaf nu erkend als onafhankelijke natie, waarmee Oekraïne eindelijk zijn zin kreeg.

 

In november 1917 beweert de Dieet (Parlement) van de gewezen Russische provincie, de enige machtsorgaan te zijn van Estland. Heel snel wordt het Parlement door de Bolsjewieken van het Militaire revolutionaire Comité van Estland ontbonden et de gewezen regering gaat in het verzet. Tijdens de vredesonderhandelingen te Brest-Litowsk, vallen de Duitsers op 18 februari Estland binnen en veroveren de stad Reval (Tallinn) op 25 februari 1918. Tussen de Duitse inval en de terugtrekking van de Russen, heeft het Comité der Ouderen op 19 februari symbolisch de Onafhankelijkheid van Estland uitgeroepen. De Russen worden uiteindelijk door de Duitsers verdreven en op 3 maart 1918 wordt het Vredesverdrag van Brest-Litowsk door beide partijen getekend. In augustus werd door Duitsland een geheime clausule aan het verdrag toegevoegd waarin staat dat Rusland zijn soevereiniteit op de Baltische provincies opzegt. Hierdoor wordt Estland een hertogdom van het Duitse Rijk. De Duitsers en Duitsgezinde Estlanders brengen enkele duizende Bolsjewieken en Estlandse nationalisten om.

Op 11 november bestaat het Duitse Rijk niet meer en wordt Estland opnieuw onafhankelijk, maar moet op twee fronten tegelijk strijden tegen de grote buur, Rusland, die het Vredesverdrag van Brest-Litowsk heeft opgezegt. Dankzij de hulp van Groot-Britannië, Scandinavië, Letland en Finland worden de Russen uit het land verdreven en zij tekenen het Vredesverdrag van Tartu op 2 februari 1920.

Op 17 maart 1917, roept de Centrale Rada de onafhankelijkheid van Oekraïne uit en op 20 november wordt een democratische republiek : de Volksrepubliek (of Nationale Republiek) van Oekraïne afgekondigd, heel snel door de Britten en Fransen in januari 1918 erkend. Als vergelding, stellen de Russische Bolsjewieken een regering samen in Kharkov en roepen zij die stad uit als hoofdstad van de nieuwe Socialistische Sovjet Republiek van Oekraïne. De regering in Kiev bevestigt heel snel de volledige onafhankelijkheid van de republiek oekraïne. De stad wordt door de Bolsjewieken belegerd en valt in hun handen op 9 februari 1918. De Oekraïnse regering vindt een onderkomen in Jitomir en roept onmiddellijk de hulp in van de Centrale Mogendheden. De Britse en Franse vertegenwoordigers verlaten zo vlug mogelijk het land. Tijdens de militaire operatie "Vuistslag", van 18 februari tot 3 maart 1918, verdrijven de Duitsers de Bolsjewieken uit Oekraïne. Het Vredesverdrag van Brest-Litovsk, op 3 maart getekend, maakt (tijdelijk) een einde aan de overheersing van de Bolsjewieken in Oekraïne. De Centrale Rada vestigt zich opnieuw in Kiev en ratificeert het Vredesverdrag. Op dat ogenblik neemt de hetman Pavlo Skoropadsky, door de Duitsers onderstreund, de macht in handen. Het is nu gedaan met de "Volksrepubliek Oekraïne" , leve de Staat Oekraïne. In november 1918, komen er nieuwe grondige veranderingen.