Als erkenning voor zijn bewezen diensten, wordt de Franse generaal Foch, op 2 oktober 1851 te Tarbes geboren op 20 maart 1929 te Parijs gestorven, tot de rang van Maarschalk van Frankrijk verheven.

Een Brusselse getuige, - zoals de hele bevolking van de hoofdstad trouwens, -  geloofde niet in het welslagen van het Franse offensief. Maar toen het nieuws van de val van Soissons bekend werd, juichten meteen alle Brusselaars. Zij waren dol gelukkig en beseften dat het Duitse leger kon verslagen worden. Hoop doet leven!

Op 3 augustus 1918, noteert de Brusselse journalist  in zijn oorlogsdagboek : "L'opinion générale, depuis d"eux jours, était que l'offensive française allait se terminer; elle n'avait plus que les derniers sursauts et les minimes résultats de toutes les offensives à leur déclin. Or, brusquement, vers 5 heures, le bruit s'est répandu que les Français venaient de reprendre Soissons et que le front allemand, qu'on nous affirmait être devenu solide comme un roc après ses successifs reculs de la quinzaine - qu'on appelait recul stratégique mais non tactique - était en retraite sur 40 kilomètres. Un torrent de joie charrie le mot Soissons dans toutes les rues, envahit tous les endroits publics, entre dans tous les domiciles privés! La rédaction du communiqué français est formelle ; celle du communiqué allemand porte la jubilation à son maximum : elle nous apprend qu'à la suite des grands succès que l'armée allemande a remporté les deux jours précédents (!) elle a pu, sans que l'ennemi l'ait remarqué, porter sa ligne de défense plus au nord... il n'y est même pas question de Soissons.

"Les crieurs de journaux hurlent : " Demandez le grand succès de Soissons!"; on s'arrache les feuilles; on les brandit; on les commente tout haut dans les groupes. Les Allemands font une g... ! [...]" (Pourquoi Pas? pendant l'occupation..., p. 192)

In zijn oorlogsmemoires, vertelt een journalist van de Pourquoi Pas? wat er gebeurd is tussen Duityse en Oostenrijkse soldaten in de streek van Bergen. Op dinsdag 30 juli 1918 (Pourquoi Pas? pendant l'occupation, p. 191), noteert hij het volgende:

"Trois trains complets de soldats autrichiens sont arrivés hier à la gare du Nord. Ces militaires n'avaient pas l'air résigné; ils manifestaient une mauvaise humeur tout à fait compréhensible; on les a embarqués vers la région de Mons et la nouvelle nous arrive ce matin, qu'à Jurbise, il y a eu, entre troupes allemandes et troupes autrichiennes, échange d'injures et de coups, tandis qu'à Mons, les soldats de Charles refusant de saluer les soldats de Guillaume, des slaves de révolvers ont mis la ville en émoi. Plusieurs officiers se sont provoqués en duel.

"Allons, allons! qu'ils de mangent l'un l'autre comme ces deux chiens - et qu'il n'en reste que la pointe de leurs casques!"

Oostenrijkse soldaten worden per trein naar Bergen vervoerd, maar zij lijken niet erg opgewonden, zij zijn eerder boos. Etr zouden zelfs enjele slagen gevallen zijn tussen misnoegde Oostenrijkse soldaten en Duitse krijgsmakkers. Dat ze maar onder elkaar vechten!!

De foto dateert nog van de tijd toen Oostenrijkers en Duitsers verbroederden.

Een journalist van de Pourquoi Pas? beschrijft in zijn oorlogsmemoires "Pourquoi Pas? pendant l'occupation" (p. 191) zijn gevoelens bij het vernemen van het succesvol Geallieerd tegenoffensief. Op zondag 28 juli 1918, schrijft hij het volgende:

"Ils ont continué leurs exploits pendant toute la semaine. Les armées de l'Entente ont fait 20,000 prisonniers et réalisé un gain territorial de 400 kilomètres carrés, au cours de combats où les Américains ont montré aux Prussiens qu'on avait peut-être tort en Allemagne de les considérer comme des amateurs.

"Nous savons bien que ce n'est pas là la victoire décisive et éclatante qui terminera la guerre - mais, comme il est bon de se réjouir d'une bonne nouvelle, après en avoir enregistré tant de mauvaises! Les vilains jours ne sont pas passés - mais quel revirement soudain! La participation des Japonais est assurée; les affaires allemandes se gâtent de plus en plus en Russie;  -  et l'on se sent l'âme élargie de bien-être en songeant que peut-être l'heure du châtiment arrive..."

Hij verheugt zich dat de Entente overwinningen behaalt op de Duitsers en dat de Amerikanen puik werk leveren. Maar ... het einde is nog niet in zicht. Wat hem moed bij brengt is dat het goed nieuws is, na al het slechte nieuws van de vorige weken en maanden. De Duitsers krijgen rake klappen in Rusland. Misschien komt de afrekening wat dichterbij.

De Bondgenoten hebben massaal troepen en oorlogsmatreriaal in het bos van Villers-Cotterêts verzameld. Op 18 juli 1918, openen de Fransen, Britten en Amerikanen hun tegenoffensief. Zonder de gebruikelijke voorbereidende beschietingen, bestoken de Geallieerden de voorste Duitse linies en vallen de grondtroepen aan, ondersteund door 540 lichte en 240 middel zware tanks. De Duitsers bieden weerstand gedurende 48 uur, maar op 20 juli 1918 verlaten zij de saillant van Soissons en vertrekken richting verdedigingslinies op de Aisne en op de Vesle. De versufte soldaten trekken zich plunderend en verwoestend terug. Zij zijn uitgehongerd, zij lijden aan een gebrek aan vitamines en zijn daardoor kwetsbaar voor epidemies, dit verklaard de hoge tol die het Duitse leger betaald heeft aan de Spaanse griepepidemie.

Ludendorff moet een beslissing nemen : tot waar kan het leger zich terugtrekken zonder gezichtsverlies?

Op 15 juli 1918 openen de Duitsers hun vijfde offensief; een afleidingsaanval in Champagne, langs de Marnelinie, om de Bondgenoten aan te zetten al hun reservetroepen in te schakelen en zodoende de noorderflank, aan het Kanaal, bloot te stellen.

De Duitsers brengen drie legers op de been : het VIIde, het Iste en het IIIde. Het VIIde van generaal Max von Boehn heeft als opdracht de Marne over te steken en links af te slaan in de richting van Epernay, waar het moet aansluiten bij het Iste leger van generaal Bruno von Mudra. Deze laatste moet links en rechts van Reims oprukken. Het IIIde leger van generaal Karl von Einem dient langs het oosten van Reims naar Châlons-sur-Marne te marcheren.

Door luchtverkenningen en dankzij praatzieke Duitse deserteurs, zijn de Fransen op de hoogte van het nakend offensief en openen onmiddellijk het vuur op de Duitse voorste linies. Het IIIde leger boekt amper vooruitgang en wordt in de voormiddag van 15 juli tegengehouden. Voortaan concentrreren de Duitsers zich op het gebied ten westen van Reims. Het VIIde, door het IXde ondersteund, valt aan op een breed front van 32 km en doorbreekt de linies van het zesde Franse leger tussen Château-Thierry en Epernay. Dankzij de tussenkomst van het negende Franse leger van generaal Mitry en van Britse en Amerikaanse legereenheden, kunnen de Duitsers hun bruggehoofden op de Marne niet benutten.

Op 17 juli 1918 blaast Ludendorff zijn vijfde offensief af. Sinds het begin van het Duits offensief,  op 21 maart 1918, heeft het Duitse leger 500.000 elite soldaten verloren, terwijl de Amerikanen per maand 300.000 man versterking krijgen. Op het ogenblik dat Ludendorff beslist zich terug te trekken uit de saillanten van Soissons en Reims, lanceren de Geallieerden een tegenoffensief.