Voor het vertrek van de Lusitania, had de Duitse ambassade te Washington een waarschuwingsbericht in 50 Amerikaanse kranten gepubliceerd. Daarin herhaalden de Duitsers dat een staat van oorlog bestond tussen hen en de Britten en hun bondgenoten en dat zij de Britse territoriale wateren tot oorlogszone hadden uitgeroepen. Dit betekende dat zij ieder schip varend onder Britse vlag zouden kelderen. Op 1 mei 1915, gaven heel weinig reizigers en bemanningsleden van de RMS Lusitania gehoor aan de waarschuwing en scheepten in met een gerust gemoed. Trouwens zij voeren op de mooiste pakketboot van de Cunard.

Na de gasaanvallen, ploegen Engelse soldaten met een doekje voor de mond de aarde voor de loopgraven om. Dit is nutteloos, aangezien chloorgas niet in de grond zink; na enkele uren is het gas verdwenen. Mosterdgas (1917) ,daarentegen, zinkt diep in de grond en bezoedelt de aarde.

De deportaties en de slachtingen van Armeniërs hebben het leven gekost aan 1, 2 miljoen mensen: volwassenen (mannen en vrouwen) en kinderen. De weeskinderen die aan de gruweldaden ontvlucht zijn, werden o.a. door weldadigheidsinstellingen in bescherming genomen. Onder hen de instelling (The Armenian House) van Lucie Thoumaian, Feministe en pacifiste van Zwitserse oorsprong getrouwd met een Armeniër.

Na de Wapenstilstand van 11 November 1918, hebben heel wat Turken, waaronder Talaat Pacha Minister van Binnenlandse Zaken aan de oorsprong van de deportaties, asiel gevonden in Duistland. Hij werd op 16 Maart 1921 te Berlijn door een Armeens activist vermoord.

Na de deportatie van de Armeense bevolking wonende in de oostelijke provincies van Turkije in de zomer 1915, pakken de Turken in September de Armeniërs uit de andere regio's van het Ottomaanse rijk aan. De Armeniërs in Libanon en in Jeruzalem daarentegen, worden met rust gelaten. Zij worden per veewagon naar de Syrische woestijn vervoerd. Daar worden ze in concentratiekampen samengepakt, waar zij met honderden in de onverschilligheid stierven.

De Armeense genocide uit 1915 is niet de eerste gruwelddaad van het Ottomaanse Rijk jegens de Armeense bevolking. Zij heeft er reeds anderen gekend op het einde van de 19de eeuw, tussen 1894 en 1896, wanneer de Armeniërs hunkerden naar hervormingen en moderniteit. De jonge Turken, jonge Turkse nationalistische officieren, namen in 1908 de macht in handen om een einde te stellen aan de hebzucht van de buitenlandse grootmachten en de vrijgevigheid tegenover de Arabieren. De gewezen sultan wordt in 1909 afgezet en door Mehmet V vervangen. Hij staat onder strenge controle van een door Enver Pacha geleid Comité voor Eenheid en Vooruitgang. Het doel van de Turkse nationalisten was een homogeen raciaal Turkse natie op te bouwen. In dit kader, boycotten zij de Griekse, Joodse en Armeense handelszaken. De eerste Armeense slachtoffers vallen reeds in 1909 in Adana.

Na de Turkse nederlaag in de Balkanoorlog (1912-1913), hadden de Jonge Turken een eitje te pellen met de Russen en de Westerlingen. Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, kozen de Nationalisten de zijde van de Centrale Machten tegen Rusland en de Westerse Bondgenoten. Het Turkse leger heeft nogmaals nederlagen gekend in de Caucasus in hun strijd tegen de Russen. Daar komt bovenop dat de Armeniërs, Christenen, de zijde kozen van de Russen, eveneens Christenen. Op 7 April 1915, komt de stad Van, in Oostelijk Turkije, in opstand en stelt een autonome regering samen. Op 25 April landden de Geallieerden op het schiereiland Gallipoli. De Jonge Turken maken dakbaar gebruik van deze situatie om over te gaan tot de fysieke uitschakeling van de Armeense bevolking in Turkije. Ten eerste, doodden zij de Armeense Intelligentsia uit Constantinopel, daarna de Armeniërs die dienst deden in het leger en later de uitschakeling van de Armeense bevolking in de Oostelijke provincies van Turkije. Uit de tekst van een telegram dat de Turkse regering aan alle provinciegouverneurs verzond, blijkt dat zij alle Armeniërs die in Turkije woonden wou uitschakelen, zonder rekening te houden met de leeftijd of het geslacht van de slachtoffers. De manier van handelen was vrij. Eerst werden de mannen jonger dan 20 jaar en ouder dan 45 verzameld en gedood of voor zware arbeid gebruikt. De deportatie van Armeniërs werd vanaf 27 Mei 1915 bij wet geregeld. Vrouwen en kinderen werden tijdens de hete zomermaanden naar Deir ez_Zor, op de oevers van de Eufraat, in Ottomaans Syrië gedeporteerd. Velen onder hen stierven onderweg van dorst, honger en gruweldaden.

Ironisch genoeg heeft Fritz Haber (1868 - 1934), de Duitse scheikundige die de eerste oorlogsgas op basis van chloor heeft uitgevonden, heeft in 1918 de Nobelprijs voor Chemie gekregen voor zijn werk m.b.t. de synthese van ammoniak. Nog ironischer. Voor dat hij de Jodenvervolging in Nazi Duitsland ontvluchtte, had hij de Zyklon-B gas uitgevonden. Het type gas dat de Nazis in de gaskamers van de Concentratiekampen gebruikten om de Joden uit te roeien.

Ongeruste grootouders krijgen een bericht van hun kleinzoon, soldaat aan het front. Hun gezichten klaren op, hij is ongedeerd, hij maakt het goed.