William Thomas Turner (1856-1933) was commandant op Lusitania in 1915 en ontsnapte het zinken. W. Churchill beschuldigde hem van een grote verantwoordelijkheid voor de ramp. 

Na de barbaarse daad tegen onschuldige burgers, hebben de Britten alle Duitse staatsburgers die op Brits grondgebied woonden gearresteerd en in kampen samengebracht.

De torpedering van de Lusitania heeft overal ter wereld voor heel wat opschudding gezorgd. Geen enkele journalist geloofde het bericht. En nochtans...

Op politiek vlak, opent de Britse regering een enquête naar de oorzaken en de schuldigen van deze ramp. De onderzoekers concludeerden dat kapitein Turner enkele fouten begaan had, maar zonder hem te beoordelen, maar de echte schuldige was Duitsland, die een onmenselijke daad gepleegd had. De Duitsers hadden zelfs gelogen. Volgens de Britse propaganda, was de tweede ontploffing te wijten aan een tweede torpedo. De Britse regering heeft tot voor kort nooit toegegeven dat er wapens en munitie aan boord van de pakketboot was.

Ondanks de speurtocht in het wrak - op 90 m diepte gelegen - is het niet erg duidelijk wat de echte oorzaak is van de tweede ontploffing en het snel zinken van het schip: steenkoolpoeder of munitie aan boord. Maar is het redelijk te denken dat Winston Churchill, Eerste Lord of the Sea, opzettelijk munitie en wapens aan boord van de Lusitania heeft laten vervoeren om in geval van torpedering de Verenigde Staten aan te sporen de oorlog te verklaren aan Duitsland? De vraag  wordt gesteld. In ieder geval, de Verenigde Staten verklaren de oorlog aan Duitsland pas twee jaar later.

De ramp met de Lusitania wordt door de Britse en Amerikaanse propaganda gebruikt om meer soldaten aan te werven. In Engeland worden de winkels door Duitsers gehouden of waarvan de naam te Duits klinkt door de bevolking geplunderd en in brand gestoken. De foto toont een woede menigte in Londen.

De eerste overlevenden van de scheepsramp met de Lusitania komen per trein aan in Londen.

Ierland is opnieuw getroffen door een drama op zee, de ramp met de Lusitania heeft het leven gekost aan honderden Ierse manschappen. Doodskisten worden door het stadje Queenstown (thans Cobh) per kar vervoerd.

Onder de slachtoffers bevonden zich ook bekende personen zoals Alfred Gwynne Vanderbilt, Justus Miles Forman, Amerikaanse schrijver, Commandant Joseph Foster Stackhouse, Amerikaanse ontdekkingsreiziger. Een Brusselse vrouw verloor het leven tijdens de scheepsramp, de echtgenote van dokter Antoine Depage, Marie Depage.

De naamloze slachtoffers werden in een massagraf nabij Queenstown begraven.

Op 7 mei 1915, voer de Lusitania langs het zuidelijk punt van Ierland en kreeg waarschuwingsberichten dat een duikboot (U-20) in de omgeving patroeljeerde. Deze laatste had reeds drie scandinavische vrachtschepen gekelderd en er bleef dus nog slechts één torpedo over. De Duitse Admiraliteit had de duikboot commandant verwittigd dat de Lusitania tussen Ierland en Groot Britannië zou varen op zijn terugreis naar Liverpool.

Kapitein Turner rekende op de snelheid van zijn schip en negeerde de opgelegde zig-zag vaart in geval van duikboot gevaar. Nochtans had hij het aantal mannen op  de uitkijk verdubbeld. Rond 14u10, gaf Kapitänleutnant Schwieger het commando om zijn laatste torpedo af te schieten. Op 500 m. zag een man op de uitkijk een witte streep de pakketboot naderen en gaf alarm, maar niemand had hem op de commandobrug gehoord. Toen de torpedo nog op amper 200 m van het schip verwijderd was, gaf de uitkijkpost in de mast alarm, maar het was te laat om van koers te veranderen. De boot werd door een hevige ontploffing door elkaar geschud. Even later werd het schip door een tweede ontploffing getroffen, helde heel vlug over, kazpsijsde en zonk in 18 minuten. 1198 passagiers waaronder veel kinderen en 125 Amerikanen kwamen om.

(Duitse propaganda postkaart)

De RMS Lusitania, sister-ship van de Mauretania, werd in de scheepswerven te Clydebank gebouwd en liep van stapel in 1907. Hij was de grootste pakketboot van de wereld: hij meet 240,8 m. lang, 26,8 m. breed, woog 31.938 t. en een waterverplaatsing van 11 m. Hij kon tot 2.335 passagiers en 812 officieren en manschappen vervoeren. Tot het begin van de oorlog, behield hij de Blauwe wimpel op Kerstmis 1913 gewonnen, dankzij zijn heen en weer reis in 12 dagen.

Daags voor de oorlogsverklaring van Groot Britannië aan Duitsland, had de Britse Admiraliteit op 3 augustus 1914 de twee pakketboten van de Cunard, Mauretania en Lusitania, opgeëist om ze tot hulpkruisers om te bouwen. De plannen waren klaar om kanonnen aan boord te brengen en plaats te maken om allerhande munitie op te bergen. Maar voor het begin van de ombouw, was er geen reden meer tot omvorming, aangezien de meeste Duitse pakketboten in hun thuishavens geblokkeerd zaten. Vervolgens, werden de schepen opnieuw op de transatlantische route ingezet.