Léo Somerhausen, soldaat schrijver uit Brussel (1894-1918)

Léo Somerhausen (°1894 - + 1918)

Léo Somerhausen is op 19 augustus 1894 te Brussel geboren en op 4 augustus 1914 vervoegt hij het leger als infanterist. Na enkele jaren studies in de Rechten en een zwerversleven geleden te hebben, treedt hij in een quasi mystieke impuls  ten dienste van het Vaderland. Hij wordt benoemd tot motorrijder in het Vierde Legerdivisie, en op 28 september 1918 sneuvelt hij toen hij een opdracht uitvoerde bij Diksmuide.

Zijn litterair werk is uitsluitend gewijd aan de oorlog. Hij verzond zijn brieven vanuit het Front onder zijn naam en onder verschillende schuilnamen aan kranten en tijdschriften die tijdens de oorlog gepubliceerd werden. Een heel mooi bundel  « Proses et poèmes écrits au front » werd in 1921 uitgegeven. Zijn schrijfkunst toont zijn gemak om te schrijven, zijn grondige kennis van de Franse taal en zijn persoonlijke stijl die hem toelaten het onbeschrijfelijke in woorden te vertalen.

Hierna volgt een uittreksel uit zijn tekst « In memoriam », daterend uit de periode van de terugtocht uit Antwerpen:

… « Gens de toutes classes et gens de tous métiers, hommes de tout âge et de toutes contrées, bourgeois et vilains et nobles écussonnés qui maniaient la toge, la pelle, ou l’épée, jouvenceaux arrachés des jupes de leurs mères, adultes embroussaillés de barbe, parce que célibataires, et qu’un chacun doit se saigner d’argent ou de sueur quand clament les tocsins ! ceux de Wallonie, de Brabant et de Flandre, tous ceux qu’élut le Destin, ou qui d’eux-mêmes t’offrirent leurs mains, ô mon pays, pour te défendre ! tous, en un même troupeau parqués, marchent hâves, désespérés, vers on ne sait où, vers quelles terres, vers quelles neuves sources de misères, tel Ahasver, le Juif errant ! Et chaque pas fait en avant, c’est un lambeau de la Patrie qu’on jette en pâture à l’ennemi ! Le fusil pèse comme un remords, le sac meurtrit la chair exténuée. D’aucuns chancellent, saouls d’épuisement ! Aux bords des routes s’amoncellent des corps crispés d’agonisants ! La nuit est sonore de râles et de plaintes, le sommeil de la mort vous traque, et l’esprit se tend comme un arc pour résister à son étreinte ! On marche, on marche, on marche, vers où, vers quelle arche ? … Comme le peuple de Jehovah errant part dans le désert, nous implorons ta manne, Seigneur, pour apaiser notre misère. L’heure aux carillons des beffrois semble sonner telle un glas, et tu fuis d’entre nos pas, telle l’eau d’une amphore brisée, ô douce terre où nous sommes nés ! Comme les Parques tissaient nos jours au fil de leurs quenouillées, nos pas en marche tissent la trame des champs, des routes et des bourgs, où se terreront les hordes infâmes ! ».